Τεμπελιά- Γεώργιος Σουρής


Δὲν ἔχω κέφι γιὰ δουλειά,
πάλι μὲ δέρνει τεμπελιὰ
καὶ κάθομαι στὸ στρῶμα...
Βρίσκω τὸ σῶμα μου βαρὺ
καὶ ὀλ᾿ ἡ γῆ δὲ μὲ χωρεῖ
κι ὁ οὐρανὸς ἀκόμα.

Κακὰ νομίζω τὰ καλὰ
καὶ βλέπω μία στὰ χαμηλὰ
καὶ μία κοιτῶ ἐπάνω...
Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο τὸν χαζὸ
ἂς ἠμποροῦσα νὰ μὴ ζῶ
μὰ ...δίχως νὰ πεθάνω.

Τη λάμψη και το ρομαντισμό του γυάλινου τριαντάφυλλου ήρθε να επισκιάσει η εύθραυστη κατασκευή του.. Πραγματικά πόσο ιδιοτελής είναι ο κόσμος... Και πόσο ατομιστής... Τον διακρίνει μία χαλαρή κατάσταση και ελλειπής συνείδηση που φορτώνει στους λίγους το βάρος της ευθύνης, της μερίμνησης και της απόφασης.. Χα, χα και το δύσκολο κομμάτι της εφαρμογής.... Και ειδικά όταν οι "κάποιοι" είναι διακριτικοί και ευγενικοί αυτο "προσόν" μετατρέπεται σε κοινό χαρακτηριστικό θύματος.... χαχα ΘΥΜΑ... Σε μία κοινωνία ισότητας ( και καλά) έχουμε ακόμη θύτες και θύματα και ακόμη στη μικρή κοινωνία της καθημερινής επαφής και συνδιαλλαγής.. Πάντα κάποιοι ξεχωρίζουν.. Και το πιο οδυνηρό είναι να μη νιώθεις θύμα αλλά οι άλλοι να σε βλέπουν έτσι.. Να μη νιώθεις ο αδύναμος και οι άλλοι να σε βλέπουν έτσι...Η μάλον κάπως έτσι θα νιώθεις, δε μπορεί... Πότε θα βρούμε το μικρό κουτάκι της δύναμης που όλοι κρύβουμε μέσα μας?????? και ακόμη πιο σημαντικό πότε θα το ανοίξουμε?????????????????????????...........................

Ρομαντισμός είναι μία λέξη συνδεδεμένη με κεριά,λουλούδια, ιπποτικές πράξεις, φανταστικές,περίεργες εκπλήξεις που σε κάνουν να νιώθεις όχι μόνο υπέροχα αλλά εκείνη τη στιγμή σε πλημμυρίζουν κ από ένα ενθουσιασμό που μπορεί να τον μπερδέψεις μέσα στη ζάλη με άλλα πιο σύνθετα συναισθήματα...
Ο ρομαντισμός όμως, όπως γενικά νομίζω έχει αναφερθεί, βρίσκεται παντού.. Και πιο συγκεκριμένα? Εκεί που υπάρχει αλήθεια και συναίσθημα.. Αληθινά συναισθήματα...Κι ας μην είναι απαραίτητα αγάπη σε μια σχέση.. Ας είναι το νοιάξιμο...κι ό,τι πηγάζει από αυτό... Είναι τα μικρά αυθόρμητα πράγματα που συμβαίνουν στην καθημερινότητα και απλά την αναιρούν.. Δεν τα επιδιώκει κανείς.. Απλά τα κάνεις γιατί τα νιώθεις..Κι έτσι λειτουργεί κα η φαντασία σου και όλα..Κι όλα αυτά δημιουργούν το παραμύθι...το όνειρο! Ακόμη και όσοι μιλούν για εποχή του μη ρομαντισμού, του ρεαλισμού και της απάθειας και ισχυρίζονται πως κάθε άλλο παρά ρομαντικοί είναι αν ψάξουν βαθειά μέσα τους ίσως διακρίνουν πως ακόμη και το ζεστό,καθαρό τους βλέμμα που θα δώσουν σε κάποιους ανθρώπους της ζωής τους, ακόμη και η πιο ''κουλ'' πράξη που πηγάζει όμως από αληθινά συναισθήματα είναι ρομαντισμός.. Απλά οι όροι δεν έχουν δα και τόση σημασία...............

Ένα θέμα που με βάζει σε σκέψεις είναι πως όταν ένα γεγονός συμβαίνει στη ζωή μας , όταν κάτι έρχεται ή φεύγει πάντα μας αφήνει κάτι... Κάτι θετικό, κάτι γλυκό.. Ακόμα κι αν εμείς δεν το βλέπουμε πίσω από κάθε δάκρυ, ξέσπασμα , λύπη έχει γίνει μια θετική αναταραχή στη ζωή μας που την έχει σημαδέψει...Μας έχει ωριμάσει , έχουμε προχωρήσει ένα βήμα μπροστά σε κάποιον τομέα σίγουρα παρόλο που μας φαίνεται σα να χουμε κάνει 10 βήματα πίσω... Το ερώτημα και η απορία μου είναι τι συμβαίνει άν κάτι ΔΕΝ γίνεται στη ζωή μας...Κάτι που περιμένουμε...Να έρθει... Κι αυτό ή μένει και μας κοιτά από μακρυά ή ΄μας γυρίζει την πλάτη σαν να απαξιεί...:) Και μεις μένουμε και περιμένουμε..και περιμένουμε..ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ... Αυτό αφήνει κάτι σε μας ? Στη ζωή μας? Αφήνειένα όμορφο αποτύπωμα ή μας βάζει σε μια διαδικασία αδημονής που μόνο πίσω μπορεί να μας κρατήσει.. Θα μου πείτε εξαρτάται... Όλα εξαρτώνται!! Αλλά όταν μπεις σε αυτή τη διαδικασία της προσδοκίας το μόνο που σε κρατάει ζωντανό είναι η ελπίδα και.. το ψέμα.. το παραμύθι..(Δίχως το ψέμα πάντα μαύρη είναι η αλήθεια) Μα πόσο κρατά το παραμύθι...Η ζωή βρίσκεται στην πραγματικότητα...Όταν λοιπόν η πραγματικότητα ζητήσει το παραμύθι σε μάχη, σίγουρα θα το νικήσει...Κι έτσι ξυπνάς και λες " Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει??"...Ίσως.. Και το καταλαβαίνεις αφού έρθει.. Αλλά αν δεν έρθει... Εκτός πια αν έχεις αποκτήσει τόοση σοφία και έχεις νικήσει όλα αυτά που ΄σε κρατούν πίσω από την απόρριψη που νιώθεις!! Ουφ.. Φιλοσοφίες που άρχισα βραδιάτικα... Μάλλον αποφεύγω το διάβασμα για τη σχολή...... :D
Σας Φιλώ!!

Ορίστε τι μας λέει και ο Μανώλης Φάμελλος και τα συμπεράσματα δικά σας( και εγώ ακόμη το σκέφτομαι..!!)!!

13- Κωνσταντίνος Βήτα

Στη ζωή δε θα χαθώ ξανά
πάντοτε θα σ' έχω συντροφιά
όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ
και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο
από αγάπη από αγάπη

Ήσουνα ένα όμορφο παιδί
μες στο δρόμο είχες πουληθεί
απ' τη σκάλα σου ανεβήκαμε ψηλά
κι απ' το τίποτα βρεθήκαμε ξανά
μες στο δρόμο μες στο δρόμο

Είδα ένα πουλί στον ουρανό
ήταν όλα όσα ήθελα να πω
σαν μια πέτρα που πετάς μοιάζει η ζωή
η αδικία και μια έρημη αδελφή
η αγάπη η αγάπη

Όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ
και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο
από αγάπη από αγάπη...

Πάντα μου άρεσε να γράφω... Να μιλάω αρχικά με το μυαλό μου και έπειτα με το στυλό μου σ'ένα κομμάτι χαρτί ή στον υπολογιστή αργότερα.. Εκτονώνομαι... Βρίσκω περισσότερα να πω απ' ότι με τον προφορικό λόγο... Για σκέψεις, ιδέες,γνώσεις, συναισθήματα... Ιδίως συναισθήματα που μας κατακλύζουν καθημερινά, όλες τις ώρες, σε όλα τα μέρη... Όλα παίρνουν ζωή, κάνουν το ταξίδι τους και έπειτα πεθαίνουν αφήνοντας τη δική τους απόχρωση...Μια γεύση που αποζητά να εκτονωθεί...Ειδικά η γλυκόπικρη... Επειδή λοιπόν πάντα μου άρεσε να γράφω και ό,τι γράφω να το μοιράζομαι με φίλους, με άλλους ανθρώπους που μπορεί να νιώθουν το ίδιο από τα πιο απλά, αστεία και χαζά μέχρι και τα πιο περίπλοκα προβλήματα.. Γι αυτό και εδώ θα προσπαθήσω να γράψω κάποια πραγματάκια που μου έρχονται στο μυαλό, κάποιες ιδέες και κάποια θέματα διάφορα που ίσως ενδιαφέρουν,ίσως όχι, αλλά θέλω να ελπίζω πως θα έχουν πάντα κάτι να μας χαρίσουν...
Τώρα που διαβάζω ξανά όσα έγραψα κατάλαβα πως ίσως θα πρέπε να είχα κάνει και μερικές συστάσεις... Τόση ώρα σας μιλάω γενικά και αόριστα αφήνοντάς σας βέβαια να ανακαλύψετε κάποια στοιχεία για μένα..Βέβαια ίσως αυτά να είναι αρκετά για την αρχή αυτής της διαφορετικής "επικοινωνίας".....