Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009

13- Κωνσταντίνος Βήτα

Στη ζωή δε θα χαθώ ξανά
πάντοτε θα σ' έχω συντροφιά
όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ
και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο
από αγάπη από αγάπη

Ήσουνα ένα όμορφο παιδί
μες στο δρόμο είχες πουληθεί
απ' τη σκάλα σου ανεβήκαμε ψηλά
κι απ' το τίποτα βρεθήκαμε ξανά
μες στο δρόμο μες στο δρόμο

Είδα ένα πουλί στον ουρανό
ήταν όλα όσα ήθελα να πω
σαν μια πέτρα που πετάς μοιάζει η ζωή
η αδικία και μια έρημη αδελφή
η αγάπη η αγάπη

Όσο ο ήλιος με ζεσταίνει θα γυρνώ
και στα μάτια σου θα βρίσκω ένα κόσμο
από αγάπη από αγάπη...

1 σχόλιο:

  1. Με αφορμή αυτό είχα πολλά να πω... Ταξίδεψα σε πολλές σκέψεις αλλά θα γράψω μόνο αυτές τις στροφές...Δεν ξέρω αν πολυκολλάει αλλά κατέληξα εκεί...
    Βουνά από όνειρα γυμνά
    χωρίζουνε εμένα από μένα
    και εμένα από σένα
    Βουνά από λόγια ανείπωτα


    Περπατώ και γράφω ποιήματα
    Το παρελθόν μου είναι σαν πούπουλο ελαφρύ
    μα η καρδιά μου βαριά σαν πέτρα
    Περπατώ και στην ζωή φτιάχνω τραγούδια
    Περπατώ και σωπαίνω...

    Εκτονώνομαι κι όμως δεν εκτονώνομαι
    Δε σωπαίνω κι όμως σωπαίνω
    Βρίσκω τη διαφορά και τη χάνω στο φως, στο άπλετο φως της μέρας
    Σε χάνω κι εσένα στο άπλετο φως
    Εσένα που δεν υπήρξες ποτέ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή