Τη λάμψη και το ρομαντισμό του γυάλινου τριαντάφυλλου ήρθε να επισκιάσει η εύθραυστη κατασκευή του.. Πραγματικά πόσο ιδιοτελής είναι ο κόσμος... Και πόσο ατομιστής... Τον διακρίνει μία χαλαρή κατάσταση και ελλειπής συνείδηση που φορτώνει στους λίγους το βάρος της ευθύνης, της μερίμνησης και της απόφασης.. Χα, χα και το δύσκολο κομμάτι της εφαρμογής.... Και ειδικά όταν οι "κάποιοι" είναι διακριτικοί και ευγενικοί αυτο "προσόν" μετατρέπεται σε κοινό χαρακτηριστικό θύματος.... χαχα ΘΥΜΑ... Σε μία κοινωνία ισότητας ( και καλά) έχουμε ακόμη θύτες και θύματα και ακόμη στη μικρή κοινωνία της καθημερινής επαφής και συνδιαλλαγής.. Πάντα κάποιοι ξεχωρίζουν.. Και το πιο οδυνηρό είναι να μη νιώθεις θύμα αλλά οι άλλοι να σε βλέπουν έτσι.. Να μη νιώθεις ο αδύναμος και οι άλλοι να σε βλέπουν έτσι...Η μάλον κάπως έτσι θα νιώθεις, δε μπορεί... Πότε θα βρούμε το μικρό κουτάκι της δύναμης που όλοι κρύβουμε μέσα μας?????? και ακόμη πιο σημαντικό πότε θα το ανοίξουμε?????????????????????????...........................